Başı belliydi; doğum… Ortası belliydi; yaşam savaşı… Yaşamını aptalca kategorilere ayırmayacak kadar doğal kalabilmişti. Sonunu ise herkesten iyi biliyordu. Ne kitaplara, ne de akademik öğretilere ihtiyacı vardı. Ortalama her Türk genci gibi ailesi tarafından psikologa götürüldü. Tam o malum yaşta… O yaş… Evet, o malum yaş… Bekleme odasında sırasını bekliyordu. Siyah renge olan düşkünlüğü dikkat çekiyordu. […]

Çikolatayı kıza uzattığı anda bir arka sokakta uyuşturucu uzattı karanlık yüzlü adam başka bir çocuğa…
Bu sahneyi bir film izler gibi bir tek Tanrı izledi… Yine kimseye bir şey söylemedi… 
Film sahneleri anlatılmazsa güzeldi…