Birkaç gün önce halamlar bizi ziyarete gelmişti… Bir miktar para bırakmışlar bana… Cep harçlığı gibi… İşe girmeme az bir zaman kala iyi geldi bu bana… Alışveriş, uzun süredir zaman ayırmadığım bir şeydi… Bugün Optimum Alışveriş Merkezi’ne gittim… "Bir bakayım, ne var ne yok?" diyerek… Neler alsam? diye, düşünürken hiçbir şeye ihtiyacım olmadığını fark ettim… Ne tuhaftır? Alışveriş deyince insanın aklına hemen elbise benzeri şeyler geliyor… Giyim kuşam yönünden bir eksiğim yoktu… Şimdi yemek yesem o da çok anlık bir zevk diye, düşündüm… Gerçekten öyledir? Karın şişirmekten başka bir şeye yaramaz… Elime havadan bir para geçerse onunla bir şeyler almak isterim, ben… Kalıcı bir şeyler… Aklıma okuyacak kitabımın kalmadığı geldi… Hepsini okumuştum… Uzun sayılacak bir zamandır da kitap almıyordum… Kitapçıya girdim ve raflara bakınmaya başladım… Hoşuma giden ya da dikkatimi çeken bir kitap göremedim… Nihat GENÇ kitapları takıldı gözüme… Birkaç kitabı vardı kütüphanemde ama eksiklerim vardı… Nihat GENÇ kitapları da pahalı… Üç tane daha almaya karar verdim… Gerisini de işe başlayınca alırım ve seriyi tamamlarım diye, düşündüm… Arkası karanlık ağaçlar, İhtiyar kemancı ve Kompile hikâyeler’i aldım… Kasaya gittiğimde biraz uçtuğumu fark ettim… Param yetmeyecek endişesi yaşamaya başladım… Adama "Ne kadar tutuyor?" diye sordum… "Tabii, hesaplayayım." diyerek hesaba koyuldu… "Abi, eve yürüyerek gideceğim zaten, bu sıcakta pişeceğim eve kadar… 2,25 YTL kola parası kalsın yeter! Başka bir şey istemem senden!" dedim… Gülüştük… Neyse ki ucu ucuna yetti param ve tam da bir kola parası arttı… "İyi günler" dileyip eve doğru yola koyuldum…

Alışveriş merkezinden çıktığım anda ensem yanmaya başlamıştı bile… Yolum da kısa sayılmayacak bir mesafe… Ne i podumu almışım ne bir şey… Sıkıcı yol… Gayet hafif bir ayakkabı giymeme rağmen ayakkabılarımın yere değdiğinde çıkardığı sesi bile duyabiliyorum… Neyse, daha fazla yakınmadım bu durumdan ve düşünmeye koyuldum… Düşüneyim bari bir şeyler, diyerek… Aklıma dün yazdığım yazı geldi… Mevlüt ÖZCAN ile ilgili olan… Düşünmeye henüz başlamıştım ki, kendiliğimden bir vicdan muhasebesine giriştiğimi fark ettim:

"Ulan! Acaba çok mu sert yazdım? Haksızlık mı ettim? Kendimi mi kaybettim? Bir anlık öfkemin esiri mi oldum?" gibi sorular sormaya başladım kendi kendime… Her seferinde "Hayır" diyordum, ve kendimi rahatlatıyordum ama bir yanım da sürekli:

"Cihan! 60 yaşında adam… Ve sen 60 yaşına kadar bu öğretilerle büyümüş adamdan piercingi anlamasını, erkeğin küpe takmasını, kadının pantolon giymesini, erkeğin saç uzatmasını anlamasını bekliyorsun… Haksızlık ediyorsun, sanırım! Hatırlasana… Baban da böyleydi bir zamanlar, dayıların da böyleydi, babaannen de, teyzelerin de, yengen de, mahallenizde ki hacı bakkal amca da, öğretmenin de, anneannen de böyleydi… İlk küpe taktığın zamanı düşün… Her sene coşku içinde gittiğin köyüne nasıl da endişeli bir yüz ifadesiyle gitmiştin! Alacağın tepkileri düşünerek!"

Haklı olduğum fikri bir yandan, haksızlık ettiğim fikri bir yandan beni çekiştiriyordu… Zaten hava sıcak, yürüyorum ve kan ter içinde kaldım… "Neyse, boş ver bunları!" diyerek bir ağaç altına, bir bank bulup oturdum ve bir sigara yaktım… O arada yeni aldığım kitapların heyecanı aklıma geldi… Evet, yeni kitap alınca insanın içini bir heyecan kaplar… Onun kokusu, gıcır gıcır sayfaları, yeni bir şeyler okuyacak olmanın heyecanı, vesaire… Sigara kokusuna karışan yeni kitap kokusu çektim içime bir süre… Sayfalar arasında gezinmeye başladım… Aklıma Nihat GENÇ ile yaptığım söyleşi geldi ve kendi kendime mırıldanmaya başladım:

"Ah, be! Nihat Ağabey! Keşke şimdi, şu bankta yanımda olsan da sana sorsam… Senden akıl alsam… Bir Mevlüt ÖZCAN’ın yazısını okutsam, sonra benimkini… Ve sana sorsam: "Sence çok mu haksızlık etmişim, ha? Öfkemin esiri mi olmuşum? Söylesene!"

O, ateşli adamdı, yazıları da ateşliydi… Beni anlar diye düşündüm belki de, bilemiyorum… Etrafımda, yanımda… Hatta ve hatta ülkemde ateşli adam eksikliği hissediyordum! Birkaç saniyelik duraksamadan sonra mırıldanmaya devam ettim:

"Tamam be abi! Hadi modern çağı, kişisel hak ve özgürlükleri, modern giyimi ve değişen dünyayı anlamasını beklemek haksızlık diyelim, çünkü o öğretilerle büyümüş ve bunlarla 60 yaşına kadar gelmiş… Hadi, bu öğretilerle büyümüş biri başı açık gezmeyi vücudu anonim kullandırmak olarak da algılayabilir diyelim… Başı açık gezen anama ve milyonlarca başı açık anaya ettiği hakareti de Allah’a havale edip geçelim!. Ama… Ama ya o kızlar!

Baskı altında ki… Başı açık tecavüze uğrasa "kendi kaşınmış" olan kızlar… Başı kapalı tecavüze uğrasa "Ailenin namusunu kirlettiği varsayılan ve her türlü muameleye lâyık görülen kızlar!"… Neyse Nihat Ağabey! Bunları yazdığım zaman onlardan bile tepki alıyorum, çünkü üzerlerinde ki baskının farkında bile değiller… "Memnun olmacılık" oynamak istiyorlar belli ki… Belki de başka çareleri yok… Etraflarında ki dünya onlara bu şansı tanımıyor belki de… Ne dersin?

Ama ben söylemesem, sen söylemesen, o söylemese bunlar nasıl düzelir? Susmalı mıydım yani? Söylememeli miydim? Görmemeli miydim? Duymamalı mıydım? Off! Bilemiyorum abi… Keşke, keşke burada olsan da şu kızlar hakkında bana iki kelime etsen… Ben de doğru mu yanlış mı ettiğimi anlasam!"

Böyle düşünceler içinde sigaramın sonuna geldim… Son nefesi çekip kalkmaya yeltenmeden önce şu, kitabın arka sayfasına bakayım da biraz kafam dağılsın hiç olmazsa diye, düşündüm… En azından kafamda ki beni delirten düşünceden kurtulurum da Nihat Ağabey’in yazdığı birkaç paragrafı analiz ederekten eve kadar varırım, dedim… Elimi poşete attım, üç kitaptan rast gele birini çektim ve elime "Kompile Hikâyeler" geldi… "Arka sayfa özetine bir göz atayım" dedim, ve gözüme şu satırlar ilişti:

"Annelerinin yumuşak başlı kızları. Anneleriyle bir evde çürüyen kızlar. Annelerinin kuzuları. Annelerinin gonca gülleri. Annelerinin kudurmuş ahlâklarının kurbanları. Bir ömür eve kapatılmış kızlar, bugün de bir işi olmayan kızlar, en şanslıları meslek yüksek, açık öğretim okuyan kızlar. Kızlarının namusuna sıkı sıkı yapışmış, kireç badana odalar, 
ahlâk, namus karantinası odalar."

… eve doğru yürümeyi sürdürdüm… Ne vicdan, ne başka bir şey! 
Yalnızca eve doğru yürümeyi sürdürdüm… Buldozer gibi, duygusuz bir makine gibi, 
burnundan soluyan bir hayvan gibi, bir erkek gibi!