Kapı eşiğinde bir çocuk var, hayâl meyâl görüyorum
Kalın kaşlı, kakülleri düşmüş alnına,
Ellerini dayamış önünde ki kütüğe benzer şeye
Ve bana bakıyor
Filistinli olmalı diye tahmin ediyorum
Yeryüzünde hiçbir çocuk,
Filistinli çocuklar kadar güzel korku tasvir edemez gözleri ile
Babası, teneke bir sedyede yatıyor, cansız
İki ayak baş parmağı birbirine bağlanmış beyaz bir bez parçası ile
”Annesi” desen; çoktan dokunmuş
Cennet bahçesinde ki beyaz yapraklı bir çiçeğe ince, uzun işaret parmağı ile
”Allah” dedikçe şeffaflaşıyor, çocuk
”Özgürlük” dedikçe beyazlaşıyor
”Adalet” dedikçe minik bedenine takat geliyor
”Yıldızlar” diyorum
Yıldızlarda mı yüzünü güldürmüyor senin
Ellerin de bayraklar, ülkesinin sınırını geçen askerler beliriyor
Beyaz zemin üzerine, mavi renkli bir yıldız olan
”Bizim yıldızımız çoktan renk değiştirdi” diyor
Söylesene, hiç mavi yıldız olur mu? Peki ya;
Geceleri beyaz olur mu gökyüzü
Milyonlarca yıldız gördüm geceler boyunca,
Söylesene, bütün yıldızlar birleşse dâhi
Anne ve baba öldürür mü
Penceremin önüne geliyor; dolunaya doğru ellerini açıyor
Sol göğsündeki deliği fark ediyorum;
O delikten kâğıdıma ay ışığının sadeliği vuruyor
O andan itibaren gördüklerimi süslü yazamıyorum, içime sinmiyor
Çünkü biliyor ve görüyorum
Filistinli çocuklar;
Ay ışığı kadar sade ve sessiz göçüp gidiyor
4 Yorum Var