Kukla…

ellerimden değil tut iplerimden
dolandır beni sahnenden indir
okşat saçlarımı sırayla izleyicilerine
şefkat kopar benim için onlardan

önce sevdir beni oynat ardından
batır beni oyunun icabı pis sularına
yıkat beni acıyanlarının gözyaşlarıyla

dilediğince sarkıt beni senaryonun en derin uçurumuna
sonra çek beni geri bırakma korktuğum karanlığına
verme iplerimi bir başkalarına

avuçlarında dağılayım
bir daha yarat
sonra tekrar oyna benimle bırakma bir başkasına
sen dik elbisemi
bayramlık çocuklara özendir beni
boya rengarenk olayım
kırmızı saçlar yap bana elma kabuklarından

kral olmak için kullan beni
alkışlat kendini soytarılarına
can ver bana yaşat beni
sonra sen gel al canımı ruhsuz bedenimden

siyah gölgeler dik peşime korkut beni
duvarlarım ol kavgaya tutuş onlarla
mutlu seslendirme beni ağlat hep
çekmem sineye kendimi beklemem istediğim ilgiyi
susarım zamanla ben
seviyorum ne de olsa sessizliği

şimdi iyi dinlemeni istiyorum beni sevdiğim
zaferlerinden sonra bekletme elinde beni
bırak usulca iplerimi yaşarken korktuğum karanlığına
bulandır suları pisliğe karıştır beni
hükmettiğin topraklarını beslesin oynanmışlığım
kanım yok damarlarımda benim
kuklayım ben sevdiğim
saçlarım dökülsün ezdiğin her adıma öylece bulan kanıma
acıma sakın bana özleme beni
yaratma sakın yeniden
eğer dayanamazsan da kurtulamazsan azaptan sevdiğim
ellerinde benden kalan iplerimle öldür kendini
böylece tekrarlasın aklın küçük kuklanın mücadele tarihini

Copyright © ²oo4 - ²oo8 Paranteziçi Hayatlar
36220 defa okundu.

Comments are closed.