Ankara Günlükleri V

“Anlatmak ister misin?” dedi…

“Gerek yok… Ya aklımın ya da canımın ipleri elimden kaçacak” dedim…

“Kelebekler ışığa gelir… Sen iyiysen, güzelsen, karşındakine mutluluk verebiliyorsan yanındadır… Ama işler sarpa sardığında; sen düşeyazdığında, beraber kurduğunuz o dünya biraz tozlanmaya başladığında; gider.. Maalesef ki insanoğlu bencil; iyinin peşinden gider… Kendine mutluluk payı kapabildiği ölçüde kalır… Kimse mutsuzluğa gönül indirmez… İçinde aşk olsa bile…” dedi…

İçimden “Yok artık!” diye geçirdim ve “Ne güzel konuşuyorsun” demekle yetindim…

Çok üstünde duramadım, durmak istemedim çünkü; ne mucizelere ne de süper kahramanlara inanasım yoktu…

Eve gelip yatağa girdim… Tam uykuya dalacakken:
“Güzelim kızı başkasının acısının sessizliğini seslendirecek hale getirmişler…” dedim ve askıya astığım, delik deşik olmuş pelerinimi izleyerek uykuya daldım… Çok yorgundum…

Copyright © ²oo4 - ²oo8 Paranteziçi Hayatlar
60852 defa okundu.

Comments are closed.