Bu sayıda "Ne var ne yok"

iyiye yakın - ezgi harmancı
yalnızca "F"ye - cihan tekin
küçük sanrılar - nur aktaş
en güzel renkler - arzu bıçakçı
"ah"de vefa - övgü kafadar
yol - mehmet mert oktay
konuşmak - gül saba taka
açlık - selman kılıçaslan
mecmuamma - şaban yürekli
ne demiş nietzsche?
vedaların tadını çıkarın - doğuş alev aka
rüyakar - can sever
gelmek gitmeye - tuncay taşkın
gazete*kuşyemi*çilingir - ömer faruk kılıç
buruşuk bir romanın kırışık kahramanı - betül şekeroğlu
bir genç olarak "çocukluğuma" sesleniyorum - filiz yıldız
yazmalıyım çünkü… - ömer deniz
siyah ve beyaz - yusuf gül
ölerek onurunu korumak - hakan karadaş
istemeden oldu - umur özkök
sır tutabilir misin?
kapladığımız alanın hesabını yapamıyorum - emre gürcan
cervantes - seda şener
iki tip - fulya taşçeviren
çok gözlü kız - tim burton
bozaran palto - ömer sevinçgül
yaz akşamları - kerem toprak
giz - ümit kaygusuz
oyunlarımız çocuklukta mı kaldı sandın? - tahir yıldız
topuklu sacide - mine sota
**
Konsept Danışmanı : Ömer Sevinçgül
Yayın Yönetmeni : Sibel Talay
Editör : Ezgi Harmancı
Grafik Uygulama : Ebrar Çiçek
Sitemizde geçici bir sorun var, düzelene kadar "satış noktalarına" BURADAN ulaşabilirsin…

Evimizin hemen arkası çaylıklar, dere ve patika yollar… Ağaçlar iç içe geçmiş, kördüğüm olmuşlar…  Öylece bakıyorum pencereden… Çaylıklar içinde hayal ediyorum onu… Peştamallı, sırtı sepetli kızların her biri ona dönüşüyor hayâl perdemde… Oldum olası seviyorum hayâl kurmayı ve yazmayı… Bir bedenim olmasa, insan olmasam, akışkan, havaya, suya, toprağa karışan bir şey olsam yaşarım o âlemde… Hiç şikâyetçi olmam… Üç yıl birlikte okudum Keriman’la…  Söyleyemedim… Yazdım, durmadan yazdım… Notlar, şiirler, sayfalar dolusu kelimeler biriktirdim ona dair… Her birini dereye saldım, Karadeniz’e emanet ettim… Bazılarını çaylıkların arasına gömdüm, kim bilir kaçınız içtiniz! Annelerin ellerinde kaç babanın önüne gitti şiirlerim, kaç çocuğun ders çalışma arasında diline tat bıraktı bilemiyorum… O şiirleri kendi okuyamadı, kimse okuyamasın istedim… Bir babanın karısına teşekkürü olsun, bir çocuğun dilinde tat olsun, sepetli bir kocakarının çay toplamaktan yorgun düşmüş ayaklarına iz olsun istedim… Rize’de mezarlar özel bahçelerde olur… Herkes kendi arazisine, bahçesine yaptırır mezarını… Toplu mezar bulmak zordur… Belki de o, yalnız, tek tabanca yatan cesetlere muhabbet arkadaşı olsun istedim… Öyle de oldu… Bir Keriman bilmedi şiirlerimin tadını… Binlerce babadan duydum her akşam iş dönüşü teşekkürümü… Patika yollara ayak izi oldu kurduğum cümleler, özenle toplanıp gitti fabrikalara… Gürültülü ve demir makinelerde işlendi her bir harfim, oradan da akşam olunca pırıl pırıl yanan dairelere yol aldı…

Son günlerimiz artık… Ortaokuldan mezun olacağımız gün… Keriman’ı da göreceğim son gün… Okul biter bitmez de babamın işi gereği tayinimiz çıkacak… Gideceğiz buralardan İskenderun’a… Kabullenmişim bu aşkı içime gömmeyi… Hiç söylememeyi, haber vermemeyi… Öylece gitsin istedim Keriman hayatımdan… Böylece kalsın bir imkânsız olarak… Yıllar sonra andıkça belki bir gülümseme olur yüzümde, belki de kirpiklerimde iki damla yaş… Bilemem… Bildiğim tek şey bunu asla itiraf edemeyeceğim…

Yine bir sabah okula gitmek için evden çıktım… Türkiye’nin en büyük camilerinden biri olan Sahil Cami’nin önündeyim… Caminin hemen önünde bir otobüs çekti dikkatimi… Siyah poşetler içinde cesede benzer şeyler indirip duruyorlar… Tıklım tıkış doldurulmuş bagajlara… Yüzlerce ceset… Ömrümde o kadar çok cesedi bir arada görmedim… Caminin hemen altında her zaman muhabbet ettiğim bir saatçi dede vardı… Yanına gittim, “Dede hayırdır bu cesetler ne?”, “Depremde ölenler torun… Rizeliler… Hepsini bir arada getirmişler morga koymak için… Ne ambulans yetmiş bunca cesede ne başka bir şey… Otobüse doldurup getirmişler, işte!”…

Yüzüm kızardı, ateş bastı, daha on dört yaşımdayım! Gözlerim doldu, korkudan çişim geldi, korksam mı yoksa hüzünlenip ağlasam mı bilemedim… Ah ölüm! Sen nasıl bir şeysin? Kaçamıyoruz değil mi? Ölüm geliyor koşarak… Dörtnala geliyor insanın üzerine doğru yüzyıllar boyu… Evlerimizden alıyor gerekirse… Yeter ki zaman gelsin… Hiç de kibar değil… Ne kapı biliyor ne zil! Sarsıyor yuvamızı gerekirse, kibrit kutusu içinde gibi sağa sola çarpıp duruyoruz… Evlerimizden alıyor bizi… Betonlar altında yitip gidiyoruz… Yaşananlar yaşanıyor ve birer anı olarak kalıyor… Yaşanmayanlar, yaşanmaktan korkulanlar ise ardımızdan gözyaşı dahi dökmüyor… Yaşanmadığıyla kalıyor, bir bilinmez olarak bizimle mezara gelip böceklere yem oluyor…

Caminin önünde, rast gele gördüğüm manzara beni bambaşka bir psikolojiye soktu… Hemen saatçi dedenin kutu gibi, küçücük dükkânına girdim… Keriman’a o zamana kadar yazdığım mektuplardan hatırımda kalan kadarıyla bir mektup harmanlayıp yazdım… O gün akşama kadar bahçede diktiler bizi… Akşam da karnemizi verip dağıttılar… Keriman’ın eline sıkıştırıverdim mektubu… Sonra da çektim gittim. Okudu mu, sevindi mi, kızdı mı, beni aradı mı, yoksa umursamadı mı bile, bilmiyorum… Daha on dört yaşımdayım… Tanrım! Nasıl bir psikolojiydi, o? On dört yaşında bir çocuk… Bir daha hiç göremeyeceği sevdiğine son gün mektup veriyor… Üç yıldır şiirler yazıp derelere saldığı, mektuplar yazıp çaylıklara gömdüğü kelimeleri on dakikada harmanlayıp kıza veriyor… Sonra da ardına dahi bakmadan yürüyüp gidiyor… Bir daha hiç göremeyeceğini bilerek ve bir damla dahi yaş dökmüyor! Şimdi aklım almıyor… Çok cesur ve gerçek geliyor… Belki de hayatımda ki en gerçek an… Hayatımda ki en erkeksi an! Daha bıyıklarım bile terlememiş ama çok cesurum… Benim en güzel kelimelerimdi onlar… Derelerin koynunda yıkanmış, toprak kokusu sinmiş, cesetlerle yarenlik etmiş kelimelerim… Hiçbirini hatırlamıyorum bile bugün… Karnemizi aldıktan birkaç gün sonra taşındık ve gittik… O zamanlar ne cep telefonu var ne internet… Kaybettik izimizi birbirimizin Keriman’la… Hayata kapıldık ve bugünlere dek geldik… Yakın zamanda internet aracılığı ile buldu beni… Tam on yıl sonra! Selamlaştık… Mektubu sordum ona… Kaybettiğini, nerede olduğunu bilmediğini söyledi… Üzüldüm ama belli etmedim…

“O mektubu bul Keriman! Mevsimler değişti, dereler kurudu, bahçeler sarardı… Zaman çok değişti. Yemyeşil çaylıkları, toprak kokusunu, gerçekliği, dereleri özledim… Neydi bu kadar gerçek ve sahte olmayan kelimeler? Hatırlayamıyorum…

O mektubu bul! Sessiz sevdama Tanrı huzurunda şahitlik etmiş o toprakların en yiğit çocuğu Kâzım göçtü gitti… “Selimina Ağıtı” olsam dilinde şimdi, ağıt babasız kaldı, başı önde bir yetim! Seni değil ama senden sonra göğsümde kadınlar uyuttum… Saçlarını okşadım… Her birini kaybetmekten çocuk gibi korktum… Gidenin ardından göl gibi gözyaşları döktüm… Sevdiklerime son cümle kurmak ayrılık anlamına geldiği için hiçbir sevdiğime son bir cümle kurup, ardıma bile bakmadan dönüp gidemedim!

Hiçbir zaman o günkü kadar cesur bir erkek olamadım! Bul o mektubu bana! Neydi bu yaşımda cesaret edemeyeceğim şeyi bana yaptıran? Neydi on dört yaşında bir erkeği ardına dahi baktırmayacak kadar cesur kılan, kendinden emin kelimeler? Artık hiçbir kadının acısını kaldıracak kadar cesur değilim! Annem ya da sevgilim! Fark etmiyor… Kendim çekip gitmeyi geçtim, kadınların gidişi canımı yakıyor! Başım asla o günkü kadar dik duramıyor… Başımı duvardan duvara vuruyorum, kapıları yumrukluyorum ardlarından… Ellerim acıyor!…”

Bir nevi Karagöz & Hacivat gölge oyunu ya da Kavuklu orta oyunu tadında… Bu oyunlarda da bilirsiniz ki; ana kahraman, örneğin Kavuklu hep hikayenin içindedir, olduğu yerde durur ve oyuna giren çıkanlar hep diğerleridir… Kavuklu durduğu yerde durur, bir Laz gelir ve aralarında komik diyaloglar geçer, Laz gider, Erzurumlu gelir, onunla da komik diyaloglar yaşar, o gider, Kürt gelir, onunla diyalogu biter ve Ermeni gelir, onla da biter Yahudi gelir, Alevi gelir, Kastamonulu gelir vs… Bu oyun böyle sürer gider zevkli şekilde… Kısaca anlatmaya çalıştığım şey, yani aynı bu zevki aldım kitabı okurken…

Bunu yapan ise bu kitap için Profesör kimliğini bir köşeye koyup, samimi bir dille, kimliği ile önümüze çıkmayı göze alan Alevi kökenli bir yurttaş, Cengiz Güleç… Bu topraklardan neden umut kesilmeyeceğini bir kere daha anladım… Bunu bana bir defa daha anlama şansı verdiği için Cengiz Bey’e ne kadar teşekkür etsem azdır… Son günlerde etnik, dini kökenler üzerine öyle olaylara şahit oluyorum, öyle haberler izliyorum, öyle tartışmalara şahit oluyorum ki; kanım donuyor… Hatta çok yakınlarım bile artık bazı etnik kökenlere olan inancını yitirmiş durumda… Bir arada yaşama şansımız olmadığından dem vuruyorlar… En yakınlarımla bile bu olaylar üzerine ateşli tartışmaya giriyorum, sinirleniyorum, inatla savunuyorum, gözlerim doluyor, kızarıyor, sesim titriyor ama inatla savunuyorum ve bu tür olaylarla buna olan inancım bir kat daha artıyor, bu çok çeşitliliğin, çok renkliliğin yılmaz bir savunucusu oluyorum, o gücü kendimde bulabiliyorum… Her şeye ve herkese rağmen, hepsine inat…

Yine böyle, günlerden bir gün Ulus’ta işim var… Yakınlarımdan biriyleyim… Öğlene doğru karnımız acıktı ve yol üstünde, seyyar arabasıyla Kokoreççilik yapan Çino Kokoreççisi’ne rastladık… Yemeye karar verdik… Ustaya siparişlerimizi verdik, başında beklemeye koyulduk… Usta Türkçe konuşuyordu, bir sorun yok gibi görünüyordu fakat, birden telefonla görüşmeye başladı ve konuşması Kürtçe’ye döndü… Belli ki adamcağız memleketinden biriyle konuşuyordu ve o da Türkçe bilmiyordu… Bunu öylesine normal ve doğal karşılıyorum ki; fakat birden yakınımın yüzünün asıldığını fark ettim… Onun bu tip durumlarda neler hissettiğini bilebiliyordum artık… Neler söyleyeceğini, nelerden şikayet edeceğini, nelere sinirleneceğini… O da benim neler söyleyeceğimi, neleri savunacağımı, kendi düşüncelerinden neleri yanlış bulacağımı ve eleştireceğimi biliyordu… Bu konuşmalar ve fikir ayrılıkları aramızda rutine binmişti çünkü… Onun içindir sanırım, bu sefer sadece bakışmakla yetindik… Ben ekstradan hafifçe gülümsemekle yetindim…

Fırtına öncesi sessizliği andıran bu halde yemeklerimizi aldık ve seyyar arabanın arka tarafındaki taburelerden ikisine oturduk… Öylesine açtık ki; başımızı kaldırıp sağa sola bakmıyorduk bile…  Bayağı bir süre sessizce kokoreçlerimizi yedik, hiç konuşmadık fakat, bir süre sonra başımı kaldırıp sola çevirdiğimde seyyar arabanın arkasına asılmış kocaman levhalar dikkatimi çekti… Kocaman olması yetmemiş, hem sağa hem sola olmak üzere iki adet asılmıştı, üzerinde şunlar yazıyordu: 

"Maddi durumu olmayanlar, evsizler, kimsesizler, öğrenciler, işsizler… Lütfen durumunuz yoksa söyleyin…"

Basit bir seyyar kokoreç arabasının her iki yanına asılmış bu tabelaları bana hangi ırk,  hangi mezhep, hangi ülke, hangi siyasi parti açıklayabilir? Hangi anayasada seyyar satıcılar için böyle bir zorunlu kanun vardır? Kendi halindeki bir seyyar satıcıyı kaç yıl hapisle, hangi tehditle korkuttunuz da bu tabelaları astırdınız! Neden peki? Neden bu adam kendini buna mecbur hissetti? Bunu bana açıklayabilir misiniz? Evet, bu adam bunu yaptı çünkü;

Bu toprakların üzerinde hâlâ Mevlâna Celâleddin-i Rumi’nin aşkı var, neyzenlerin nefesi, Pir Sultan’ın sazı, sözü var… Hz. Ali’nin kılıcı gölge ediyor bize yaz günleri, Ömer’in adaletini siyasilerimiz unutsa da halkımız mıh gibi çakmış aklına! Hâlâ Mustafa Kemal’in kalpaklı gölgesi Kocatepe’de! Biz hâlâ sıfırdan yaratılmış o ülkeyiz! Hâlâ öylesine gölgesi dolaşıyor ki tarihimizin üzerimizde… Profesörü de, kokoreççisi de fark etmiyor… Yanıltmıyor umudumuzu! Allah, Ömer’inden Mevlânası’na, M. Kemal’inden Pir Sultan’ına hepsinden razı olsun, bu gün bile… Kimisi din ile kimisi siyasi dehasını kullanarak öyle bir tohum atmış ki bu topraklara, ne kadar budarlarsa budasınlar kökü her zaman dipdiri, yeniden çıkıyor, yeniden ve daha diri! Önemli olan bu serin gölgeyi üzerimizden kaçırmamak… İşte, profesörü, kokoreççisi, esnafı, köylüsü, memuru, işçisi, zengini, fakiri, orta hallisi bunu yapıyor… Siyasetçisi de bunu yapacak, yapmak zorunda, başka yolu yok…

Ama yetmedi, ne yaparsın? Yetiremedim… Soğuktan kızarmış ellerini nefesimle ısıtmak… Donmuş burnunu ellerimle hayata döndürmek… Deniz kızı kirpiklerinden sana şiirler hediye etmek yetmedi… Sokaklar benimdi her zaman ve sen… Şimdi benim olsa da bu tarla yok korkuluğum… "Düşük ihtimalli düşlerden düşüş anları" derim ben bu anlara… Elimin elinde olması yeter sanarım… Bilirim ki; sana yüzük alsam sigaramı alacak kız lâzım… Bunca yokluk, bunca çaresizlik içinde yine de şunu bil ki; 

Farkındayım senin… Görüyor ve hissediyorum… 

Şehirlerarası otobüslerde evrimleşerek yok olmuş kanatlarının… İl sınırları arasında mekik dokuduğun tekerlekli tabutlarda neler hissettiğinin idrakindeyim… Açılıp kapanmaktan bitâp düşmüş göz kapaklarının ve zaman zaman secdeye koyduğun alnının… Öylece duruyorum sanma olduğum yerde… Masamın üzerinde duran, parmaklarımın emrindeki çakmağım, onun emrindeki tabakam, içindeki tütünüm, senin emrindeki beynim… Hepimiz senin içiniz… Senin için dua ediyoruz… Senin için yanıyoruz… İnanmazsın ki… İnanma… Ne dedik de inandın ki zaten?… Söylesene; hangi hayalimizi astın rüyadan imâl edilmiş, çatısız evinin duvarına? Söyleriz inanmazsın… Yanarız umursamazsın…

- Oğlum, benim dedem Michael Jackson hayattayken varmış lan!
- Hadi be inanmam!
- İnanmazsanız gelin soralım kiii?
- Dede, sen Michael Jackson hayattayken kaç yaşındaydın?
- Senin yaşlarındaydım yavrııııımmm! Öhhö öhhö! Hatta öldüğünde (!) yeni memır olmuş idim! Daha üç aylıktım… İş yerinde okumuştum ölüm haberini, dün gibi hatırımda!
- Yaaaa! Ben size demiştiiiimmm! Şiştiniz miiiiiiiiii?

Ya! Ya! Şiştiler sevgili torunum, şiştiler… Allah’ım, büyümek istemiyorum lan! Toruna da gıcık kaptım şimdiden… Evlenmeyerek ve hiç çocuk yapmayarak senin dünyaya gelmeni engelleyeceğim torun… Üzgünüm… Hem daha ne torunu, ne çocuğu! Michael Jackson öldüyse ne olmuş? Daha James Hetfield var göndereceğimiz ölümsüzlerden(!)… Hah! Biri Cüneyt Arkın mı dedi? Evet, evet… Evet… Bunları göndermeden büyümek bizim neyimize?

( … daha nereye kadar kaçacağız bakalım … )

Bu sabah mı;
Boş ver, lanet olasıca bu sabahı… Güvercinler konmadılar pencereme zaten… Uçup gittiler, seni ardımda bırakıp kat ettiğim sisli yollara doğru… Yol çizgilerinden sıkılıp küçük bir zaman aralığında gökyüzüne bakan birkaç şehirlerarası yolcunun umudu olmaları gereklidir belki… Tıpkı senin gibi… Kanatlarını çektin tırnak kenarları yenmiş ellerimden… Benim suyum bundan böyle kırmızı, göz kapaklarım mor, ellerim koyu mor… Ben bedenime yeryüzünde biçilmiş rolü çoktan kaptım… Artık salt ruha bürünmeyi beklemek zamanım…

Şimdi sen düşün;
Kimin sırtını çizecek, Tanrı’nın doğuştan törpülediği narin tırnakların… Kime umut olacak gökyüzünü işaret eden kirpiklerin? Kimin için milyonlarca kez kapanıp açılacak şeffaf göz kapakların? Cidden merak ediyorum; Hangi bir erkeğe daha kin kusturacak anılarımda boynumda, şu saniyelerde ise zihnimde dolaşan yılan dilin? Acısam mı sana yoksa ağlasam mı? Bir beden daha isteyip Tanrı’dan yalvar yakar, tekrar mı doğsam bedenine bir kahraman gibi… Bir kahraman harcamaya daha vaktin var mı?

Her şey anlamsızlaşıyor… Her şey;
Ne zaman yazmaya kalksam hep bir harfim eksik… Adının baş harfi incinir diye korkuyorum… Bir kadın neden bu kadar güzel olur ki? Böyle amaçsız, böyle başı boş… Çok güzelsin… Gereğinden fazla güzel… Bir noktadan sonra her şey gibi anlamsızlaşıyorsun… Girdabında kaybolmak öyle acı verici, öyle güzel ki… Bir kış günü soğuktan akan burnunu şiirlerimle silmek… Yine, inadına, isteyerek ve bilerek göğsünde gülerek ölmek… Gülmek ve yürümek… Şeytanın mızrağına, uçları sivri tırnaklarına tam kalbimi denk getirerek…

Soğuk bir kış gecesine denk geliyor Mabel Matiz ile karşılaşmam… Çok karışık duygular içinde olduğum bir günün gecesi… Daha o gün turlanan Kızılay sokakları… Arşınlanan gri kaldırımlar, didik didik edilen kitapçılar ve kitap kokusu… Aranan bir kitap ve kitabı bulmanın sevinci… “Kahkaha ve Hüzün:  Sadri Alışık”   Ve bir başına eve dönüşte yol boyu içinde kaybolunan nostaljik sayfalar… Sevdiğine “Siz” diye hitap eden beyefendiler… En çok bu duygulandırdı beni yolda okuyabildiğim kısımda… “Ne kadar acı… Kalmadı böylesi” diyerek, hayıflanmalar…

Yorgunluktan ve duygu yoğunluğundan olsa gerek, eve gelir gelmez bir uyku basması… Ama son bir gayretle “Okurlardan E-Posta var mıdır?” diye, açılan bilgisayar… Birkaç posta içinde bir “Myspace arkadaşlık isteği”… “Kim bilir kim ekledi yine!”, diye ince bir sitem…  Dayanamamak ve bakmak… 
Ve öylece kalmak…

İnceden ve bir başına kulağa doğru süzülen gitar nâmesi, ardından gelen ince ve kibar  ses… Sözler ve tınıdaki zarâfet… Sabaha dek bu adamı dinledim… Uykum kaçtı, hüzünlendim… Sabaha dek şarkıları döndü durdu bilgisayarımda… Eski beyefendilerin ve sevdiğine “Siz” diye hitap eden adamların olduğu, yüz altmış sayfalık kitabı bitirdim bir gece içinde, müzikleri eşliğinde…

Kafaya koydum ve ne yaptım ne ettim ulaştım kendine… Birkaç gün içinde sonuç aldım ve ilk röportajını yapmaya ikna ettim… Kendisi İstanbul’da, ben de Ankara’da olduğum için Msn Messenger adresini aldım… İlk gözüme çarpan kişisel iletisi oldu:  “Yakanızdaki gül solmuş…”  Ne yapayım? İnceden gülümsedim…

Selamlar Mabel… İlk söyleşi şansını bana verdiğin için teşekkür ediyorum öncelikle… Seni tanıyabilir miyiz?

Merhaba. Üniversite son sınıf öğrencisiyim; 6 yıldır İstanbul’da yaşıyorum. Okul dışında esasen müzikle uğraşıyorum. Myspace macerası ile birlikte müziğimi daha iyi ifade edebilme ve örnekleme şansı buldum.

Yeni yeni boy göstermeye başladın internet dünyasında… Gün geçtikçe daha çok internet sitesinde anılmaya başladın şarkılarınla… Myspace sayfası açmaya nasıl karar verdin? 
Bunun en büyük nedeni neydi?

İnternet üzerinden şarkı yayınlama fikri uzun süre çok uzak geldi; bir de biraz fazla ketumum sanırım bu konularda, bilmiyorum… Zaten myspace sayfasını da bir arkadaşımın zoruyla açmıştım. Ama şimdi “iyi ki de olmuş” diyorum. Bu şarkıları paylaşmak güzel.

İnternet harici herhangi bir mekânda sahne alıyor musun, 
daha önce aldın mı ya da almayı düşünür müsün?

Herhangi bir yerde sahne almıyorum; daha önce de almadım. Bu müziği şimdilik yalnız yapıyorum; yani birlikte çaldığım ya da çalabileceğim bir ekip söz konusu değil henüz. Zaten en büyük eksiğim de bu galiba. Belki bir kemancı olsa yanımda, misal, daha başka işler çıkardı.

Şarkılarının oluşum süreci nasıl gerçekleşti? Nelerden etkilendin? Kayıt aşaması nasıl gerçekleşti?

Şarkıların hikayeleri, oluşum süreçleri elbette uzun bir döneme yayılıyor; kimi zaman bir öğrenci yurdunda boş bir odada kalabalık bir caddeyi seyrederken, kimi zaman bir apartmanın loş bodrum katında ışığı ararken buldum onları. Etkilendiğim tek bir şey yok; çok klasik belki ama, öyle olma çabası gütmeksizin, hepsi de hayatın ucundan,  kıyısından, az çok tanıdık resimler.. Bu arada kayıtları ev ortamında kendim yapıyorum. Zaten genellikle gitar ve vokalden oluşan sade kayıtlar bunlar.

Tarzın, ses tonun ve bestelerin bana çok farklı ve daha önce hiç karşılaşmadığım kadar farklı geldi… Çok değişik bir tarz yarattığını rahatlıkla söyleyebilirim… Bu konu hakkında ne demek istersin?

Tarz yarattım diyemem ancak, ben de melodi ve sözlerin genelinde ortak bir duygu bütünlüğü olduğunu düşünüyorum. Kendi yaptığım şey üzerine konuşmak tabi ki biraz rahatsız edici. Diğer yandan da, benim bir şekilde kendime “doğa” edindiklerim, bir başkasına değişik ve ilginç geldiğinde, asıl ben merak ediyor ve soruyorum: neye göre bu fark duygusu, nedir karşıdan bakınca bu fotoğrafı ilginç kılan? Soruya soruyla cevap vermiş oldum şimdi ama…

Şarkılarının gün geçtikçe daha çok insan tarafından benimsenmesi ve yayılması sana neler hissettirdi? 
Bu beklediğin bir şey miydi?

Şarkıların duyulması, anlaşılması, bir yerlerde birilerinde izler bırakması beni çok mutlandırıyor; mutlandırır. Çok hayalperest bir insanım aslında, ama yine de, bu o kadar da beklediğim bir şey değil.

Bu paylaşımlarının devamı gelecektir muhtemelen… İlerisi için neler düşünüyorsun?

Daha profesyonel şartlarda, daha özgür ve zengin işler çıkarabilmeyi isterim. Bu da ancak çok çalışmakla, yenilgilerden anlam çıkarabilmekle, kendi talihini yine kendi  onmazlığından yaratmakla olabilecek bir şey sanırım, benim gibi biri için… Uzun ve yoğun zamanlar gerek… Bir de kafa dengi bir kemancı bulsam, ne güzel olurdu hani! =)

E heh! O zaman biz de buradan duyurmuş olalım… “Keman” çalan arkadaşlar çıkar belki… Yüzünü oldukça gizli tutuyorsun… Pastel renklerle ve amatörce çizilmiş bir portren harici yüzünü görmek neredeyse imkânsız… O portrenin özel bir anlamı mı var? Bunun sebebi nedir?

Müzikte bir görsellik olması gerektiğine inanmıyorum, bu gibi şeyler tercih meselesidir. Şarkılardaki hissiyat birilerinin kanına karışacak, kalbine ruhuna geçecek ise, bu yüzümle, etimle, cismimle değil, yine ruhumdan kopan / kopacak bir şeyler aracılığıyla olacak. Olmalı. Bu gizlilik, olağanüstü bir çabanın ürünü değil; dışarıdaki kalabalıktan biri, ona dair herhangi olağan bir parça olduğunu bilmenin verdiği sıradanlıktan aslında.

O pastel renklerle bezeli portre, çok sevdiğim bir arkadaşımın beni çizdiği ve boyadığı, bir eski zaman hatırasıdır. Hiçbir fotoğrafta bu kadar “ben” olamayacağımı düşündüğümden belki, onu bu şarkıların yüzü seçmiş bulunmaktayım.

Bu duygulara kapılıp gitmişken, hele ki kendimi evimde hissederken aklıma arkadaşım geldi. Oradan kalkıp gitmek içimden gelmese de kendimi zorlayarak kalktım. Kapıdan çıkarken teyze montumu üzerime giydirdi. Kendi elleri ile hem de… "Yine gel, beklerim" derken aniden bir şeyi fark ettim ve sordum: "Teyze, o kadar muhabbet ettik ama ben senin adını bile bilmiyorum". Gözlerime baktı, hafifçe bir gülümsedi ve "Danell", dedi. Aklım iyice karman çorman olmuşken ağzımdan sessizce şu cümle çıkıverdi: "Hıristiyan bir Anadolu teyzesi, Danell teyze, ha!". Kısık sesle mırıldandığım için duymadı ve "Efendim" dedi. "Hiç, teyze… Boş ver" deyip elini öptüm. Ve arkadaşımın evinde doğru yola koyuldum. Attığım her adımda hayatı binlerce cümle ve renk ile sorguladım. Beynimden vurulmuş gibi bir hisle nefes aldım bütün gün. Ne okulda dersi anlayabildim, ne de arkadaşlarımla muhabbet edebildim. Öylece sussun istedim insanlar. Sadece doğa, renkler ve kalpler konuşsun istedim. İşte, benim İskenderun, Antakya civarına olan tutkum buradan gelir. Ütopya sandıklarımın gerçekte ütopya olmadığını, bu evrende zaten olduğunu bana gösteren topraklar. Camilere "Noel’inizi kutlarız", kiliselere ise "11 ayın sultanı, hoş geldin" yazılabilen ve bundan kimsenin rahatsız olmadığı topraklar. Bir eve girseniz duvarında İncil, bitişiğindeki komşusuna girseniz Kuran-ı Kerim göreceğiniz topraklar.

Rüya gibi geçen sekiz yılın ardından, iki yıldır Ankara’dayım ve gözlerimin ferinin yavaş yavaş söndüğünü hissediyorum. Ankara’da geçirdiğim iki senenin ardından kalemi elime aldığımda kâğıda dökülen birkaç cümlem bunlar oldu:

"Hafif yağmurun çiselediği bir bahar ikindisi… Antakya’daydım ve St. Pierre’den baktım size… En tepeden, tarih kokan tepe… Çok saçma görünüyordunuz… En az yeryüzünün yaşadığı kadarını çember içine alıp, dışında kalanlara ateş edip duran insanlar kadar saçma… Mantıksızlık fışkırıyordu kafanızın üzerinden bir yerlerden… O kadar şiddetliydi ki gürültüsü… Çocuklar ağlıyordu, duyamıyordunuz…"

Bu, karamsar satırlardan sonra anlıyorum ki umut dolu şiirler yazmak için metropolde ütopya sanılan şeyleri canlı tutmaya ihtiyacım var. Hiçbir şey değil, sadece kalbimi okumaya ihtiyacım var. "Kalbim… Hani Tanrı’nın ilk verdiği…" Senden tek ricam bu… Dergiyi okuyup, kapağını kapattıktan sonra bir de ona göz at. Tarihi bir mekânın duvarlarını süsleyen yosunların sadeliğini hissedeceksin ciğerlerinde. Yeşile boyanacak her yan! Ve tarihin yalnız savaşlardan oluşmadığını göreceksin…

Adı Yok Dergisi
Sayı 45 / Temmuz 2008
Carpe Diem Kitap